Lo jorn se lèva en Occitània

Allocucion de Sénher Miqueu AGUILERA, President dau Govern Provisòri Occitan per la Republica Federala e Democratica dels Païses d’Òc.

Tolosa, lo 24 de Mars de 2007

Sènher Primier Ministre,
Dònas e Sènhers Ministres,
Ladies and Gentlemen, Mesdames et Messieurs,

A poncha d’auba, lo jorn se lèva en Occitània. Lo jorn se lèva per lo Pòple d’Oc. Lo jorn se lèva, ara que se son acabats, de sègles de vergonha, de bons e leiaus servicis a la bòta de quauqueis estats emperialistas. Lo jorn se lèva, tre que lei trèvas dei cremats qu’encantavon ancara nòstra memòria se bandisson dins la nuèch. Lo jorn se lèva. Siam d’ora. Volem la libertat, tota la libertat, res que la libertat per nòstre Pòple. Pus jamai volem estre encadenats ai canons dau colonialisme.

En 1992, lei Jacobins an modificat l’article 2 de la constitucion, estènt que faliá luchar contre un anglo-saxon qu’èra un pauc mai qu’envasidor. Mai en fach, èra pas verai ; dins aqueu temps, an vougut subretot amoralhar nòstra lenga, e lei lengas de França, per mai nos corsetar, per que fuguessiam d’estajants docils e monolengas. D’ara endavant, la sola lenga permesa fuguet lo francès. Adonca faliá pas charrar que lo franchimand per èsser republican en cò nòstre. Siam venguts, dempuèi 15 ans, coma d’estrangièrs au dintre de nòstre pròpri país. Una mena d’andicapats de la paraula, se se pòt dire ansin.

Puei, ai premìcias de la Constitucion Europèa, i aguèt coma un tremolum de libertat per lei Pòples sens Estat, a l’entorn de la Carta Europèa dei lengas regionalas e minoradas, estèns qu’anavan, enfin avedre un biais de legitimat.
Mai aquí fuguèt un non categoric, venènt dau solet “ País dei Drechs de l’Òme’’ : França ; lo sòmi occitan se tornava en marrit pantais, en aiga de bodin.

Alara, fin finala, un jorn, coma l’a escrich Rotland Pecot, d’unei d’entre nautrei, an “decidat d’aver rason, an decidat d’existir". Fau dire, tantben, que fasiá força temps que le sorelh se levava pas per Pòple Nòstre... Mai, de tot biais, coma faire per engimbrar quicòm per ne sortir ? Nautrei se sentissiam un pauc solets e orfaneus !

Nietzsche disiá quicom coma : ”Sol, avetz totjorn tort, mai, es a dos que debuta la veritat.” Anaviam, au dire d’unei, aparéisser coma una tropelada de farfadets ? d’ideiós ? de la tèsta asclada... Schopenhauer escriguèt que : ” tota veritat passa per très niveus, d’en primier : òm se trufa d’ela. Puei es combatuda mòrt e dur. E, enfin es reconguda coma se fuguèsse evidament veraia de lònga".

Adonc, leis occitans decidiguèron de se ligar entre elei. A la debuta de 2004, i aguet aquesta coalicion Lengadoc-Catalonha, amb lei moviments e associacions gardèsas de l’editor nimesenc Crestian Lacour (Régionalistes, Unir, ecc..). Aquela coalition recaptava tanben un fum d’associacions e de formacions régionalistas : País Nòstre, Partit de la Nacion Occitana, Partit Occitan, Esquerra Republicana Catalana, Unitat Catalana, ecc...

La part màger d’aquelei que siam ara dins lo govèrn provisòri occitan, fuguèron dins aquestei batestas de 2004. Avam obtenguts 13 538 vòtes en Lengadòc-Rosselhon. Dins lo vam d’aquela eleccion, très mes mai tard, se siam ancara presentats ais Europèas, e aviam obtengut 6 506 vòtes en Aquitània e Miejorn-Pireneus, sia, fin finala, 20 044 vòtes per aquelei très regions d’Occitània.

La resulta era pas meravilhosa, mai compte tengut d’un fum de trapèlas e de dificultats amolonadas qu’avem escontrat, pòde afortir qu’aquelei resultats trespassavan totei leis esperanças nòstras, d’ara endavant leis orfaneus èran pas solets.

Lo jorn anava enfin se levar, sus Occitània... E fuguet ancin qu’avem poscut redigir ensems, lei Basa de Narbona. Lo sorelh translusisssiá l’istòria, Occitània sortiá de l’ombrina. Puei, avem, decidat de constituir un Govern Provisòri Occitan, au nom dau principi de liura associacion, e dau drech imprescriptible internacionau dei pòples a l’autodeterminacion.

Aqueu govern a per tòca de redigir la primièra Constitucion dei País d’Òc, e d’èstre amb abnegacion e leiautat au service dau Pòble d’Occitània.

Esperam que poguesse espelir, per de mejans democratics, e sensa violéncia, una Nacion responsabla, dins lo sentit nòble dau terme, es a dire una Republica federala e Democratica Occitana amb lo sosten de la França, d’Itàlia, d’Espanha, d’Euròpa e dei Nacions Unidas.

Es verai, que nòstra fonccion es pas que provisòria, d’abòrd que l’executiu dau GPO es pas ancara eligit. Aquelei qu’esperavon una armada de liberacion seran benleu, decebuts, mai nòstra representacion es subretot simbolica. Sabem que lo pòple sol es soberan. Tota legitimitat deurá passar per de votacions democraticas. Obrarem per que ne fuguesse ancin.

Lo simbeu de nòstre govern es una colomba, aquela dau Ròc dei Cremats de Montsegur, primieras victimas dau poder soberenista e centralista francès.

Siam d’òmes e de femnas liures. Siam pas de separatistas. Volem manténer de ligams amb França e autrei Pòples. Volem pas de violéncia, obrem per la Patz e la Justícia. Aquela resolucion passa per lo pardon, en vista d’una reconciliacion frairala dei Nacions al dintre d’Europa. Mai, subretot, lo pardon es suspausat defargar una reparacion, adonc una dei clausas serà de reconnéisser la legitimitat de nòstra crida, en vista de tornar Occitània ais Occitans.

Fasem un rampeu a la rason, al drech e a la solidaritat entre totei lei Poples de la Tèrra per tot aquelei que, de pròche o de luènh, amb lor sosten mema modesta, nos ajudaràn per aténher leis objectius que se siam establits.

A poncha d’auba, lo jorn se lèva sus lo País Nòstre. Es d’ora per Occitània.

Lo jorn se lèva. Siam d’ora. Volem la libertat, la libertat tota, res que la libertat per nòstre Pòple.

Visca la Republica Federala e Democratica Occitana !